Obnovljena je 1913.godine a u tu svrhu je Vakufska centrala u Sarajevu donirala hiljadu kruna. Mustafa Grcić, dugogodišnji mujezin Čaršijske džamije (rođen 1906.g.) i Mustafa Islamović iz Podgrađa potvrdili su rahmetli Hidajet ef. Elakzu ovaj podatak (pisanu potvrdu sam našao u arhivi Medžlisa) te su se sjećali da joj je munaru tada pravio neki Čiplek iz Varvare kod Prozora. Kao i na većini džamija prozorskog kraja, u taj vakat je Careva džamija imala omanju drvenu munaru smještenu na krovu džamije i visoku oko 6 metara. Godine 1932., drvena munara je srušena te je uz džamiju ozidana vitka munara od sedre. Najstariji tragovi o imamima Careve džamije sežu do prve polovine 19. vijeka kada se spominju dva imama, otac i sin. Najprije je to bio Idriz Ćatić a nakon njega njegov sin Ferhat koji je u Carevoj džamiji vršio imamsku dužnost u periodu oko 1840. godine. Nakon njih u džamiji je službovao i Salih Ćatić za koga nije poznato da li je bio u bližem srodstvu s njima dvojicom. Ibrahim ef. Plavac i Hasan ef. Alajbegović spominju se kao službenici u ovoj džamiji. Nije poznato da li su vršili imamsku dužnost ili su bili mualimi. Ibrahim Halifa sin Muhamedov (umro 1856.g.) je vršio dužnost feraša (čistača) Careve džamije za što je uživao timar u livanjskom selu Ljubunčić. Međutim, ovaj čovjek se spominje i kao imam Hadži Nesuhove džamije te je moguće da se radi o pogrešnom navodu ili o drugoj osobi sa istim imenom. Zanimljivo je da je na Podgrađu u to vrijeme živio i šejh nakšibendijskog tarikata po imenu Omer koji je, po svemu sudeći, predvodio derviški zikr u Carevoj džamiji. Od 1920. do 1936, godine ova džamija se otvarala samo uz ramazan a imamsku dužnost u njoj vršio je Alija Hamidović, učenik i kasnije svršenik Gazi Husravbegove medrese. Posljednji imami ove džamije bili su Idris ef. Fejzić i Derviš ef. Kulaglić, a mujezin Derviš Alibegović.

U ovoj džamiji se prestalo klanjati 1941.godine. Džamija je uništena 1943.godine pred naletom Italijana koji su je najprije porušili a potom od njenih ostataka na obližnjem Čukuru pravili bunkere. Oko nje je bilo mezarje u kome je bilo nišana sa i bez natpisa, koje je uništeno a nema traga ni kamenom mejtašu na kome su klanjane dženaze. Careva džamija je u svoj vakat imala specifičan i vrlo zanimljiv sistem vodosnabdijevanja. Naime, voda je pomoću oluka dovedena pred džamiju sa izvora na obližnjim Barama tako da se i u vrijeme najvećih vrućina tokom ljeta pred džamijom moglo osvježiti hladnom vodom ili abdestiti a i džamijskim ferašima je posao na taj način uveliko olakšan. Danas je taj lokalitet veličine 150x40 metara zapušten i pretvoren u igralište tako da se džamiji ne zna ni za trag. Zanimljivo je i to da spomenuta lokacija više nije u vlasništvu Islamske zajednice nego se vodi kao opštinsko zemljište. Način izuzeća lokacije nije poznat a ni iz opštinskih struktura na naš upit po tom pitanju nismo dobili konkretan odgovor.

Safet Pozder, Preporod. 1.12.2013.g.